^{با من بنویس}

^{روشنتر از بینایی}

^{خواناتر از آنچه می خوانی}

^{مشق کن لابلای نقطه ها را}

^{بی تعلق}

^{با نقطه بخوان ،بی نقطه بنویس}

^{هیچکس اینجا نیست}

^{خواب را،بیداری را بنویس}

^{بنویس معلق است}

^{دیواری نیست}

^{وجود دارم اما}

^{سبکتر از آنم که بخوابم}

^{امیدی نیست}

^{اگر خوابیدم بیدارم نکن!}

^{فقط من را بی نفس بنویس.}

                                                                                               دریا ۱۸/۰۱/۸۸

.

.

به اندازه ی سال هایی که ندانستم هستی

نبودم و دوستت نداشتم

بودم و دوستت نداشتم

به فاصله محکومم

به چشمانم نگاه می کنی و

از دستانم دور می شوی

دریغ از مهلتی ،

تا سمت دستانم را گم کنم!

ای دور دوست داشتنی!

دوری ولی پیدایی

من اما از فاصله گم می شوم...

                                                                دریا۳/۷/۸۷

بودن چیست؟

دم به دم نیست شدن ثانیه های هستی؟

بودن آیا انتظار لب پنجره است؟

یا چراغی که سر راه کور من و تو پیدا نیست؟

بودن آن قطره ی اشکی ست که در خالی تنهایی خود می ریزی

بودن آن لحظه ی شادیست که از زندگی ات می رانی

عکس آن چهره که در قاب به خود می مانی

...

من و تنهایی و رویای حقیقی

با توام!

تو که تنها بودی و از این بودن تنها رازی

به چه رو با نگاهی به تنهایی شیشه ای ام سنگ زدی

با نگاهی مثال غروب خورشید

و من ماندم و تنهایی و پیونده نگاهی مرده!

من شدم بی تنهایی و بی دست نگاهی

نیست شدم !

و تو اما طلوع نگاهت سمت تنهای جدیدی

کاش می مردم و تو

به دلم تنهایی با درد نمی بخشیدی

...

دریا۱۸/۵/۸۷

بــی احــتـســاب اینهــمـه فاصــلـه و شب های بـیـــــداری

تـمام می شود عـمرم،بی آنکـه لــحظه ای مـال من باشـــی

دنــیـا را به زانــوی گام های آمـــدنـت مـی کـشـانم اگــــر،

بــه کـوچــکـتـریـن مــعنای بـودن هــــم پـای مـن بـاشــــی

چـــه مــی شـــود مــگر،آســـمــان زمـیــن شـو د  گـاهــــی

مـن زمـین باشـم،تو قد قطره ای باران آســمـان من باشــی

مـی شـوم هـــزار حـکـایـــت بـــی غـصه بـا خـنـده ی تـــو

مـی خـندم بـه هــزار اگر ،دلیل تبـسمی بر لبان مـن باشــی

ســلام مــــی کـنـــم به هـر واژه کــه از دهـان تـو مـی آیـد!

اگــر بــه کـوتاهـی سـلام یـک آشـنا هـمــکـلام مـن باشــی

می تـوان شسـت دریـایی به پاکی یک قـطره اشـک دلتنگی

می شویـم هزار دریااگر با قـطره اشکی دلتنگ مــن باشـی

هـــمــه حــســاب لـحـظه هــای مـن بـودن و نـبـودن اســـت

نیست میشوم اگر،به باوربودن یک سایه درکنار مـن باشــی

                                                                     دریا/۲۰/۴/۸۷

از آخرین وقت بودنت زمان زیادی می گذزد،انقدر بودنت دور است

 که حضورت را یادم نمی آید.

لبخند می زنم اما،لحظه های شادی نیست.روی دفترچه ی خاطراتم غبار نشسته،

پشته شیشه هم باران می بارد،شیشه از باران تار شده،

درست مثل تو در ذهن دفترچه ی خاطراتم.

زیر باران می روم ...

حالا بوی خاک باران خورده می آید،باران همه چیز را می شوید،

نوشته هایم ،بود و نبودنهایت راومن بی تو ،من جا مانده از من...

 و نام تو را و نقش هایی که کدر شدند...

من و تو بی هم در ذهن زمان تار خواهیم شد...

۴/۴/۸۷

حال امروزم را پرسیدی؟از دیروز بهترم،دیگر شادمانی کودکانه ی

گاز زدن بستنی حواسم را از میوه شدن شکوفه ی گیلاس پرت نمی کند !

می بینی بزرگ  شده ام !

از اقاقی ها بی خبر نیستم،پنجره ی اتاقم آخرین نفس های بهار را می بلعد و

 دنیا هنوز در منتهی الیه کوچه یمان رنگ بهار است.

گاهی که تابستان گرمک هایش را به رخ میوه ها می کشد هوا تب می کند.

دیروز در تب بلال زغالی کنار خیابان دیدمش!

این آخر ها هم مادر بزرگ از آستین لباس بهار برای خود عرقچینی دوخته و

 به استقبال تابستان می رود.

غروب که می شود بهار از خنده ی کودکان نفس های عمیق می کشد،

من هم نفس های عمیق می کشم حالا حالم خیلی بهتر است،

آخر تو در عمیقترین نفس های بهاری !

۲۲/۳/۸۷دریا

باز هم وقت تمام شد

حرف ها خفته اند

صداها محبوس

سكوت آرام هيس مي گويد!

قامت خاموشي

کم کم روشنی ها را فرا می گیرد

صداي جير جير

 از لاي درزهاي شب مي آيد

وقت تمام شد!

و صداي قلبم

زير گام هاي رفتن تو دور مي زند

دريا۷/۳/۸۷

 ابتداي راه ايستاده ام

با هراس پيمودن

به پشت سر كه مي نگرم

رد پايم حكايت يك را ه پيموده است

من ،كجاي رفتن ايستاده ام؟!

سرم را بالا مي گيرم

اين بي ستاره ي آسمان كمكم خواهد كرد؟

                                                            دريا۱۱/۱۰/۸۶

كنار پنجره مي ايستم 

گرماي وجودم را بر شيشه آه مي سازم 

سر انگشتانم نقش مي زند تام تو را

كاش تكرار نشود روزگار درنگ 

صيوري مي كنم كوچ پرستو را هر بار

نه،اينبار مي خواهم با پرستو پي بهار روان شوم 

شايد درنگ به تمامي بي معناست

وقتي هنوز مات تولد شكوفه مي شوم

مسحور يك نفس نسيم بهاري 

چشمانم بهار را تا ته كوچه هاي خيال  

تا اوج درختان سترون دنبال مي كند 

مي بيني؟!

درون خسته ام هنوز تا پي بهار توان دارد 

وقتي باران هنوز معناي طراوت گلهاست

وتو! 

هر روز در ذهنم پر رنگتر مي شوي 

چه روياي زيباييست اين پرواز 

 شايد درنگ به تمامي بي معناست!

                                                                                دريا/۱۶/۹/۸۶

مــن دلــم تنــگ مي شود

براي تو

براي هرآنچه كه تكانم مي دهد

تـــــا تــامل خـــويش

بـــــــراي خاطراتمان

چيزهايي كه تو، توهم مي خوانيشان

دلــم كــه تنـــگ مي شــود

پاي لحظه هاي خالي از تو

 بــساط اشك پهن مي كــنم

گوش خيالم را به گذشته مي چسبانم

صدايت را از امواج پراكنده ي زمان جمع مي كنم

پژواك صدايت بر ديوار ذهن مي كوبد

پر از آواز مي شوم از تو

مگرغير از اين است

كه توهم هم وجود دارد؟

باشد ...

به خودم دروغ نمي گويم!

اما به حقيقت دقايق پريشان عاشقي سوگند

دلم براي اين توهم تنگ مي شود

                                                                       دريا    ۷/۲/۸۷